Altan sinsi hesaplarıyla Nuri'ye yaklaşır. Fakat kader Altan ve Nuri'nin başını hep tehlikeli maceralara sürükler. Her şeyin çok güzel olacağını zanneden ikilimiz beraber ağlar, beraber güler.
⌘K
Replik ara
⌘K
↑ Önceki sayfa için yukarı kaydır
öncesi yükleniyor...
Niye baba?
Sildim. Canım istedi sildim. Defter benim değil mi?
- Aradığın sorduğun mu var be? - İnsaf baba. Haftada iki gün geliyorum.
- Her gelişimde kovuyorsun. - Höyt! Cevap verme ya!
Elin boş, götün yaş gelmişsin yine. İnsan gelirken bir çikolata...
...mikolata falan getirir ya. Ağzım zehir gibi.
Pişmaniye getirdim baba.
Hıh! Onu sen ye. Utanmadan bir de bana pişmaniye getirmişmiş.
Niye baba? Mis gibi pişmaniye.
Elindeki o kazıkla sen bok atlarsın oradan be!
- Vay be. Atladı baba! - Burada kaz yazıyor değil mi?
- Biz kazız anlamayız tabii! - Niye baba?
Sus ulan! Cevap verme be! Kocakafa sen de! Niye getirdin bana bunu ha?